sobota, 18 lutego 2017

Kobieta w ogrodzie

Kobieta i kwiaty to bardzo dobre połączenie - pasują do siebie. A kobieta w ogrodzie wydaje się być wręcz w swoim naturalnym środowisku. Malarze dobrze o tym wiedzieli. Mam nadzieję, że dowiedzie tego poniższy zestaw obrazów :)))

George Hitchcock, Portrait of a Dutch Woman in a Garden

Marie Spartali Stillman, The Long Walk At Kelmscott Manor, Oxfordshire

Pierre-Auguste Renoir, Among the Roses

Charles Conder, The Cottage, Giverny

Edward Burne-Jones, The Love Song

Edward Reginald Frampton, St. Cecily

John Frederick Lewis, In the Bey's Garden

Charles Allston Collins, Convent Thoughts

Francesco Melzi, Madonna and Child in a Jasmine Bower

Eleanor Fortescue Brickdale, Riches

George Dunlop Leslie, Five O'Clock

George Dunlop Leslie, The Convent Garden

George Hitchcock, Magnificat

George Hitchcock, Dutch Girl

George Hitchcock, Woman in a Field of Hyacinths

George Hitchcock, The White Lilies

Olga Suvorova, Summer Evening

Robert Walker MacBeth, In the Cider Orchard

Master of Saint Lucy Legend, Virgin among Virgins in the Rose Garden

Sunday Afternoon - Ladies in a Garden; detail of painting by unknown English School artist

James Christensen, Hortus Conclusus

Thomas Edwin Mostyn, The Child

Thomas Edwin Mostyn, Womanhood

Edouard Manet, Young Woman in the Garden

Dante Gabriel Rossetti, A Vision of Fiammetta

John William Waterhouse, The Enchanted Garden

Claude Monet, Madame Monet and Child

Frederick C. Frieseke, Garden in June

Marie Spartali Stillman, The Enchanted Garden of Messer Ansaldo

Nicolas de Largillière, Portrait of Marie-Louise Elisabeth d'Orléans

Dziękuję za obejrzenie! Zapraszam ponownie!

czwartek, 16 lutego 2017

Tajemnica ,,Hugenota", czyli wyjaśniamy obraz

W 1852 r. J. E. Millais namalował ten wzruszający obraz, przedstawiający tulącą się do siebie parę zakochanych młodych ludzi. Nie każdy zauważy, że nie chodzi tu tylko o uścisk. Jeśli przyjrzeć się uważniej, widać, że dziewczyna usiłuje zawiązać ukochanemu białą wstążkę na ramieniu, on zaś tą samą ręką, którą obejmuje dziewczynę, zdejmuje tę wstążkę. O co chodzi? Wiele mówi tytuł, jest on jednak często skracany do ,,Hugenot" lub ,,Hugenot w Dniu świętego Bartłomieja", co może jeszcze wszystkiego nie wyjaśniać. Pełny tytuł - strasznie długi - brzmi: ,,Hugenot w Dniu świętego Bartłomieja odmawia noszenia chroniącego go przed niebezpieczeństwem znaku rzymskiego katolika". Malarz odwołuje się tu do tragicznego wydarzenia: rzezi hugenotów w noc świętego Bartłomieja we Francji w 1572 roku. Francuscy protestanci zostali wówczas zmasakrowani w Paryżu. Niewielka ich liczba uciekła z miasta dzięki białym opaskom, mającym oznaczać przywiązanie do katolicyzmu.
Początkowo Millais zamierzał tylko ukazać kochanków, jednak jego kolega-prerafaelita W. H. Hunt (co to jednak znaczy dobra rada kolegi!) przekonał go, że temat jest zbyt banalny. Millaisa zainspirowała dodatkowo opera Giacoma Meyerbeera ,,Hugenoci", która opowiada o tej rzezi - jej bohaterka, Valentine, również bezskutecznie próbuje doprowadzić do tego, żeby jej ukochany - Raoul nosił opaskę. Po trosze dzięki tej operze Millais zmodyfikował obraz, odnosząc się do tragicznego pogromu na tle religijnym.
To więc, co na pierwszy rzut oka wydaje się być tylko czułą scenką, ma wiele ukrytych, poważnych i głębokich znaczeń. Jeszcze więcej tych znaczeń możemy się domyślać. Być może dziewczyna jest katoliczką? Ona bowiem nie ma białej opaski. To nadawałoby miłości bohaterów jeszcze więcej dramatyzmu, kazałoby odgadywać tragiczne napięcie i konflikt między miłością a religią.
Wybór pro-protestanckiego tematu był również istotny dla malarza-prerafaelity, bowiem prerafaelici zostali wcześniej zaatakowani za swoje rzekome sympatie do Ruchu Oksfordzkiego i katolicyzmu.

(Ruch Oksfordzki (z Wikipedii) - jego przedstawiciele byli zwolennikami katolickiej tradycji kultu, kładli nacisk na apostolski i sakramentalny charakter Kościoła, nakłaniali do tworzenia męskich i żeńskich wspólnot zakonnych.)

Obraz ten przyczynił się do zmiany postaw wobec prerafaelitów. Tom Taylor napisał niezwykle pozytywną opinię o nim w tygodniku ,,Punch". Cóż... może to budzić melancholijną refleksję na temat wpływu czynników pozaartystycznych na ocenę dzieła sztuki. Ale może tak to już właśnie jest i nie da się na to nic poradzić?
Jeszcze jedna ciekawostka dotycząca znaczeń symbolicznych, które bardzo lubię. Niektóre z roślin umieszczonych w tej scenie mogły zostać wybrane ze względu na ówczesne zainteresowanie tzw. mową kwiatów. Na przykład niebieskie Canterbury Bells (dzwonek ogrodowy, Campanula medium) z lewej strony mogą symbolizować wiarę i stałość. Byłoby to ładne odniesienie do odważnej i nieugiętej postawy młodzieńca, który nawet w niebezpieczeństwie życia nie chce się wyprzeć swojego wyznania.

środa, 15 lutego 2017

Pijani wiosną

Chyba wielu z nas - jeśli nie wszyscy - lubi wiosnę, przynajmniej ten pierwszy moment budzenia się życia na nowo.
I chyba każdy, kto ma chwilę czasu, żeby popatrzeć na piękno, musi się choć raz zachwycić oznakami wiosny, gdy już nadejdzie.
Wiosna przynosi wiele zmian. Inny jest kolor nieba, inne światło. Malarze umieli to zobaczyć i pokazać.
Przygotowałam zestaw dziel malarskich, przede wszystkim XIX i XX w., reprezentujących różne style, a przedstawiających te wyjątkową porę roku. Obejrzycie, mam nadzieję, że Wam się spodobają.

Alice Taite Fanner, Spring in Hyde Park